Wbrew powszechnemu przekonaniu, nie istnieje alergia na kocią sierść. Czynnikiem alergicznym jest wydzielina białkowa znajdująca się w kociej ślinie oraz wydzielina z gruczołów łojowych. Kot, wylizując sobie futerko, nanosi na nie alergen – glikoproteinę Fel d1, która wysychając spada z kociego futra i osadza się w całym mieszkaniu.

Drobinki glikoproteiny Fel d1 osadzają się w trudno dostępnych miejscach, zwłaszcza w miękkich meblach lub na dywanach i mogą tam pozostawać jeszcze wiele miesięcy po tym, gdy kot opuści mieszkanie. Dlatego też usunięcie kota z domu nie może dać i nie daje natychmiastowego efektu złagodzenia reakcji alergicznych.

Koty rosyjskie niebieskie wydzielają mniej glikoproteiny Fel d1, niż inne rasy kotów, ale nie oznacza to, że mogą być uważane za koty hipoalergiczne. Tak naprawdę nie istnieje kot „dla alergików”, choć często zapewniają o tym hodowcy różnych ras.

Oczywiście, są rasy, które w mniejszym stopniu wyzwalają u osób uczulonych reakcje alergiczne, ale tak naprawdę nikt nie może zagwarantować, ze kontakt z kotem nie wywoła uczulenia. Koty z krótkim futrem, mniej gęstym, jak np. cornish i devon rexy, podobnie jak rosyjskie niebieskie są często sprzedawane jako te „hipoalergiczne”. Oczywiście, tak jak i w przypadku kotów rosyjskich niebieskich, nie jest to prawdą. Zwyczajnie, krókie i jedwabiste, dosyć gładkie futerko nie wypada i nie zalega na meblach, pdłogach i dywanach w takiej ilości jak futro innych kotów, ale nawet niewielka nieraz ilość wystarczy, aby wywołać reakcję alergiczną.

Niejednokrotnie bywa i tak, że człowiek ma uczulenie na białko wydzielane przez konkretne koty. Dlatego też dobrze jest przed decyzją o kupnie kota odwiedzić hodowlę, w któej chce się zwierzę kupić i posiedzieć przynajmniej przez godzinę w towarzystwie mieszkajacych w niej kotów i kociąt.

Możliwe jest wykonanie odczulania czyli immunoterapii swoistej. Polega ona na regularnym, podskórnym podawaniu alergenu, w stopniowo zwiększających się dawkach. Zmienia to odpowiedź systemu obronnego organizmu, przez co na uczulający nas czynnik odpowiada on inaczej niż dotąd – co z kolei hamuje nieprzyjemne objawy.

Odczulanie wskazane jest szczególnie, jeśli nie można usunąć alergenu z otoczenia, oraz jeżeli organizm słabo lub wcale reaguje na leczenie farmakologiczne. Można jednak rozważyć je również dla własnej wygody, jeśli chcemy koniecznie mieć nadal kota.

W razie wystąpienia słabych i niedokuczliwych objawów alergii można posiłkować się tabletkami z wapnem – mogą być musujące, działają nieco szybciej. Jeżeli to nie wystarcza, w aptekach dostępne są środki przeciwuczuleniowe, które można nabyć bez recepty.

Przy bardzo nasilonych objawach koniecznie trzeba skontaktować się z lekarzem alergologiem – poradnie zwykle znajdziemy przy szpitalach lub w państwowych i prywatnych ośrodkach zdrowia.

Gdy kotka dostaje rui, stanowi to dla jej organizmu duże obciążenie. Normalne jest wówczas tracenie na wadze lub gubienie sierści. Czasem też sierść traci swój połysk i puszystość. Dlatego też warto rozważyć kastrację lub sterylizację kotki – będzie znacznie szczęśliwsza i zdrowsza. Kastratom w dużo mniejszym  stopniu przetłuszcza się sierść, poza tym dożywają dłuższego wieku.

Przynajmniej raz na sezon kot zmienia sierść, a więc najpierw musi stracić swoją starą sierść – wylinieć. Niektóre koty linieją w lecie, inne w zimie, nie ma tu reguły. Jeżeli na ciele kota nie tworzą się powierzchnie zupełnie pozbawione sierści, nie ma powodu do obaw.

Gubienie puchu. Koty długowłose i półdługowłose mogą gubić swoją „dziecięcą” sierść dopiero w drugim roku życia. Dotyczy to szczególnie ras długo dojrzewających, którymi są choćby koty norweskie leśne lub syberyjskie, a także neva masquerade czy maine coony.

Jeżeli kot gubi więcej sierści niż zazwyczaj, lub niż wyraźnie więcej niż inne znane nam być może koty w okresie linienia, trzeba skonsultować się z weterynarzem. Jeżeli kot pochodzi z hodowli, warto też skontaktować się z hodowcą.